۳ سپتامبر ۲۰۲۶ – بر اساس یک مطالعه جدید، مردانی که از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به شایع‌ترین نوع ریزش مو هستند، در صورت مصرف داروهایی مانند اوزمپیک، وگووی و زپ‌باند (تیرزپاتاید) برای مدیریت دیابت نوع ۲ و چاقی، با ۷ درصد افزایش خطر ریزش مو مواجه می‌شوند.

این مطالعه که توسط پژوهشگران مرکز پزشکی «NYU Langone Health» هدایت شده است، بر ژن  GLP1Rمتمرکز بود؛ ژنی که به طور طبیعی سطح پروتئین‌های گیرنده «گلوکاگون شبه پپتید-۱» (GLP-1) را در بدن افزایش می‌دهد و به عنوان شاخصی برای فعالیت آگونیست‌های  GLP-1استفاده شد. هرچه فعالیت  GLP1Rبیشتر باشد، پروتئین‌های گیرنده  GLP-1بیشتری در بدن وجود دارد. پژوهشگران حضور ژن‌های  GLP1Rرا با ژن‌های موجود در مردان مبتلا به «آلوپسی آندروژنتیک» (طاسی با الگوی مردانه – یک نوع ریزش موی ارثی که در قسمت بالا و جلوی پوست سر رخ می‌دهد) مقایسه کردند. از آنجایی که وضعیت ریزش مو در مردان به خوبی مطالعه شده است (برخلاف زنان)، پژوهشگران تنها توانستند ارتباط علیتی ریزش مو را در مردان تحلیل کنند.

بسیاری از مصرف‌کنندگان GLP-1، اعم از زن و مرد، نازک شدن موها را به عنوان یک عارضه جانبی گزارش کرده‌اند. تا به امروز، محققان این ریزش را به کاهش وزن سریع ناشی از این داروها نسبت می‌دادند؛ داروهایی که با تنظیم قند خون و سرکوب اشتها عمل می‌کنند. اغلب کاربران  GLP-1دریافته‌اند که رشد موها چند ماه پس از تثبیت وزن دوباره آغاز می‌شود. اما تا این لحظه، محققان تنها به وجود یک ارتباط ژنتیکی احتمالی بین مصرف  GLP-1و ریزش مو مشکوک بودند.

این مطالعه که در تاریخ ۳ سپتامبر به صورت آنلاین در ژورنال Investigative Dermatology منتشر شد، نشان داد که ژن‌های  GLP1Rکه به طور طبیعی موجب سطوح بالاتر پروتئین‌های گیرنده GLP-1 می‌شوند، احتمال حضور بیشتری در مردان مبتلا به آلوپسی آندروژنتیک دارند. محققان سپس تحلیل خود را برای حذف اثر خطر‌های شناخته‌شده ریزش مو ناشی از فشار خون بالا (که تصور می‌شود با کاهش جریان خون به پوست سر، به رشد فولیکول مو آسیب می‌رساند) تعدیل کردند، اما ۷ درصد افزایش خطر همچنان ثابت باقی ماند.

پژوهشگران همچنین تحلیل خطر خود را در برابر سایر عوامل بالقوه ریزش مو، از جمله مقاومت به انسولین (عامل دیابت نوع ۲) و سطوح پایین تستوسترون بررسی کردند. با این حال، افزایش ۷ درصدی خطر ریزش مو ناشی از مصرف  GLP-1همچنان پابرجا بود.

محققان نوشتند: از آنجایی که این مطالعه شامل ژن‌های فعال در هر دو گروه مصرف‌کنندگان  GLP-1و مردان مبتلا به ریزش مو بود، هرگونه همپوشانی در خطر، نشان‌دهنده یک پیوند بیولوژیکی بین این دو است.

دکتر لین پتوخووا، محقق ارشد این مطالعه و استادیار گروه پوست‌شناسی و جمعیت‌شناسی دانشکده پزشکی NYU Grossman، گفت: «مطالعه ما اولین پیوند ژنتیکی را بین مصرف  GLP-1و افزایش خطر طاسی مردانه ناشی از آلوپسی آندروژنتیک فراهم می‌کند؛ ارتباطی که مدت‌ها به آن مشکوک بودیم اما تا امروز از نظر علمی اثبات نشده بود.»

دکتر پتوخووا افزود: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که اگر آزمایش‌های آینده موفقیت‌آمیز باشند، می‌توان پیش از تجویز داروهای GLP-1، برخی مردان و احتمالاً زنان را از نظر خطر ریزش مو غربالگری و ارزیابی کرد. همچنین می‌توان تصور کرد که این یافته‌ها منجر به تجویز درمان‌های ترکیبی برای برخی کاربران  GLP-1به منظور پیشگیری از ریزش مو، مانند «ماینوکسیدیل» یا داروهای دیگر شود.»

دکتر پتوخووا گفت: برای درک مکانیسم‌های بیولوژیکی که باعث می‌شوند مصرف GLP-1 رشد فولیکول مو را تضعیف کند، به تحقیقات بیشتری نیاز است. او همچنین قصد دارد بررسی کند که آیا ارتباط های مشاهده شده در مردان، در زنان نیز صدق می‌کند یا خیر.

برای این مطالعه، پژوهشگران به پایگاه‌های داده ژنتیکی بزرگ و در دسترس عموم، از جمله پایگاه داده  eQTLGenبا ۳۱,۶۸۴ شرکت‌کننده (اکثراً مردان و زنان سفیدپوست) و پایگاه داده «گروه ژنتیک صفات پیچیده» با ۲۰۵,۳۲۷ شرکت‌کننده (اکثراً مردان سفیدپوست) دسترسی پیدا کردند.

تخمین زده می‌شود که آلوپسی آندروژنتیک نیمی از مردان سفیدپوست آمریکایی بالای ۵۰ سال و تقریباً همین تعداد از زنان سفیدپوست آمریکایی بالای ۵۰ سال، عمدتاً در دوران پس از یائسگی، را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

طبق نظرسنجی‌ها، حدود ۱۲ درصد از آمریکایی‌ها از داروهای GLP-1صرفاً برای کاهش وزن استفاده کرده‌اند که شامل یک‌پنجم زنان ۵۰ تا ۶۴ ساله می‌شود. از زمان تأیید اولین داروی GLP-1(اوزمپیک) توسط سازمان غذا و دارو (FDA) در سال ۲۰۲۰، میزان تجویز این دارو بیش از سه برابر شده است.

منبع:

https://www.news-medical.net/news/20260903/Study-links-popular-weight-loss-drugs-to-increased-male-hair-loss.aspx